Wdowa

JEŚLI NIE MOŻNA UFAĆ SWOJEJ PAMIĘCI, TO NIE MOŻNA UFAĆ NICZEMU. NAWET TEMU, CO WIDZIAŁO SIĘ NA WŁASNE OCZY.

Wielki, pogrążony w cieniu dom na szczycie wzgórza od początku wydawał się Evy obcy – jakby tylko udawał, że do niej należy.
Rodzice Erlinga dopilnowali wszystkiego: dom miał na zawsze pozostać wyłącznie jego własnością, a ich stare meble – ciężkie, milczące, pełne wspomnień – miały trwać nienaruszone, nawet po ich śmierci.

Teraz Erling też nie żyje. Oficjalnie: zawał serca podczas jazdy na rowerze. Nagły. Cichy. Nieoficjalnie: coś się nie zgadza. W jego organizmie nie było śladu leków, które brał codziennie.

Evy nie jest niczego pewna. Jej pamięć rozpada się na fragmenty, czas się rozmywa, a umysł spowija mgła. Dorosłe dzieci rozmawiają o niej szeptem, jakby nie potrafiła zaopiekować się sama sobą ani odróżnić rzeczywistości od urojeń. Jak ma im powiedzieć, że nie czuje się tu bezpiecznie? Dom wysyła jej kolejne sygnały, których nie sposób zignorować. Znikające przedmioty. Uchylone drzwi. Ślady czyjejś obecności.

Evy widzi więcej, ale czy na pewno może ufać samej sobie?